अन्ततः ट्रफी स्पेनले उचाल्यो।
कसैले यसलाई स्पेनको जित भन्नेछन्, कसैले अर्जेन्टिनाको हार। तर फुटबललाई नजिकबाट बुझ्नेहरूका लागि यो केवल एउटा नतिजा थिएन। यो एउटा युगले अर्को युगलाई बाटो छोडेको ऐतिहासिक क्षण थियो।
एकातिर विश्व फुटबलका जीवित किंवदन्ती लियोनेल मेस्सी थिए। दुई दशकभन्दा बढी समयसम्म आफ्नो जादुले संसारलाई मोहित बनाएका महानायक। अर्कोतिर थिए लामिने यमल। उमेरले किशोर, तर आत्मविश्वास र प्रतिभाले असाधारण। एकजना इतिहासका पानामा अमर भइसकेका, अर्को इतिहास लेख्न सुरु गर्दै गरेका।
स्पेनले अतिरिक्त समयमा गरेको निर्णायक गोलले विश्वकप आफ्नो नाममा लेखायो। अर्जेन्टिनाको लगातार दोस्रो विश्वकप जित्ने सपना अधुरै रह्यो। तर केही हार यस्ता हुन्छन्, जसले सम्मान घटाउँदैनन्। बरु महानताको उचाइ अझ स्पष्ट देखाइदिन्छन्। मेस्सी त्यही उचाइको नाम हुन्।
यो खेललाई केवल युरोप र दक्षिण अमेरिकाबीचको भिडन्त भनेर बुझ्नु अपूर्ण हुन्छ। स्पेन र अर्जेन्टिना इतिहास, भाषा र संस्कृतिले गहिरो रूपमा जोडिएका देश हुन्। अर्जेन्टिना सन् १८१६ मा स्पेनी औपनिवेशिक शासनबाट स्वतन्त्र भए पनि स्पेनिस भाषा, संस्कृति र सामाजिक प्रभाव आज पनि त्यहाँ गहिरोसँग बाँचेका छन्। लाखौँ अर्जेन्टिनी मूलका नागरिक स्पेनमा बस्छन्। अर्जेन्टिनाका असंख्य खेलाडीहरूले स्पेनका क्लबहरूबाट आफ्नो करिअर निर्माण गरेका छन्। त्यसैले यो खेल प्रतिद्वन्द्वीबीचको मात्र होइन, एउटै सभ्यताका दुई शाखाबीचको प्रतिस्पर्धा पनि थियो।
तर यस फाइनलको सबैभन्दा सुन्दर कथा ट्रफीभन्दा बाहिर थियो।
सन् २००७ मा बार्सिलोनामा एउटा च्यारिटी फोटोसुटका क्रममा लियोनेल मेस्सीले पाँच महिनाको एउटा शिशुलाई नुहाइदिएका थिए। त्यतिबेला कसैले कल्पना पनि गरेको थिएन कि उही बालक एकदिन विश्व फुटबलको सबैभन्दा ठूलो मञ्चमा मेस्सीकै अगाडि उभिनेछ। उही शिशु आज लामिने यमल बनेर विश्व च्याम्पियन टोलीको हिस्सा बनेका छन्।
त्यो एउटा तस्बिर मात्र थिएन। त्यो समयले लुकाएर राखेको भविष्य थियो।
लामिने यमलको जीवनकथा पनि त्यत्तिकै प्रेरणादायी छ। उनका बुबा मोरक्कोबाट आएका आप्रवासी थिए। परिवार आर्थिक अभावसँग संघर्ष गरिरहेको थियो। त्यही कठिन समयमा साथ दिएका दुई जना साथी, लामिने र यमलको सम्मानमा उनको नाम राखियो। आज त्यही नाम विश्व फुटबलको उज्यालो भविष्यको प्रतीक बनेको छ। यसले प्रमाणित गर्छ, संघर्षले जन्माएको सपना अवसर पाएपछि संसार जित्न सक्छ।
स्पेनले यो उपाधि कुनै एक खेलाडीको बलमा जितेन। यो सामूहिक फुटबल, अनुशासन, धैर्य र दीर्घकालीन योजनाको विजय थियो। नयाँ पुस्तालाई विश्वास गर्ने साहसको विजय थियो। जब धेरै टोलीहरू अझै पुराना नायकहरूको भरमा थिए, स्पेनले नयाँ अनुहारहरूलाई जिम्मेवारी दियो, र तिनैले इतिहास लेखे।
अर्कोतर्फ, अर्जेन्टिना आज ट्रफीविहीन भयो। तर फुटबलले मेस्सीलाई दिएको सम्मान कुनै उपाधिले मापन गर्न सक्दैन। उनले जितेका ट्रफीभन्दा धेरै ठूलो कुरा उनले जितेका करोडौँ समर्थकका हृदय हुन्। उनले एउटा पुस्तालाई फुटबलसँग प्रेम गर्न सिकाए। उनले असम्भवलाई सम्भव देखाए। उनले प्रतिभा, धैर्य र विनम्रताको अर्थ सिकाए।
आज मैदानमा एउटा प्रतीकात्मक दृश्य देखियो। एउटा पुस्ताले अर्को पुस्तालाई चुनौती दियो। तर त्यो चुनौतीमा घमण्ड थिएन, सम्मान थियो। प्रतिस्पर्धा थियो, तर कटुता थिएन। यही नै फुटबलको वास्तविक सुन्दरता हो।
सायद आजबाट विश्व फुटबलको केन्द्रमा नयाँ नामहरू आउनेछन्। लामिने यमल, निको विलियम्स, पेड्री, गाभी र अन्य युवा प्रतिभाहरूले अर्को दशकको कथा लेख्नेछन्। तर त्यो कथाको पहिलो अध्याय लेख्न सकिने वातावरण मेस्सी, रोनाल्डो, इनिएस्टा, जाभी, नेयमार, मोड्रिच जस्ता महान खेलाडीहरूले तयार गरेका हुन्।
आज स्पेन विश्व च्याम्पियन बन्यो।
आज लामिने यमलको युग औपचारिक रूपमा सुरु भयो।
र आज लियोनेल मेस्सीले फेरि एकपटक प्रमाणित गरे, महानता सधैँ ट्रफीले होइन, समयले मापन गर्छ।
बादशाहको मुकुट सायद अर्को टाउकोमा पुगिसकेको छ। तर इतिहासका दरबारमा लियोनेल मेस्सी सधैँ बादशाहकै रूपमा सम्झिइरहनेछन्।
बधाई छ, स्पेन!
सलाम, अर्जेन्टिना!
र विशेष सम्मान, लियोनेल मेस्सी... किनकि केही खेलाडीहरू खेल जित्छन्, तर केहीले सम्पूर्ण खेललाई नै सुन्दर बनाइदिन्छन्।
